مجتهدان

«من ربانی شیرازی هستم» روایتی از زندگی شهید آیت‌الله عبدالرحیم ربانی شیرازی است که تلاش می‌کند مخاطب را با ابعاد مختلف شخصیت، مبارزات و فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی او آشنا کند. کتاب با بهره‌گیری از روایت زندگی‌نامه‌ای، مسیر زندگی شخصیتی را بازگو می‌کند که در جریان تحولات مهم معاصر ایران، با باورها و مسئولیت‌های خود همراه بوده است. اثر، بازخوانی زندگی و مبارزات شهید ربانی شیرازی در دوره‌ای پرالتهاب از تاریخ معاصر است؛ دوره‌ای که فعالیت‌های مذهبی و اجتماعی، مبارزه با حکومت پهلوی و سپس حضور در تحولات پس از انقلاب، بخش مهمی از زندگی او را شکل داد. کتاب می‌تواند مخاطب را با مفهوم پایداری بر باورها، مسئولیت اجتماعی و نقش روحانیون مبارز در تحولات تاریخی آشنا کند.

«عبد کریم» روایتی داستانی و خواندنی از زندگی آیت‌الله میرزا عبدالکریم حق‌شناس است؛ شخصیتی که دوران کودکی و نوجوانی‌اش با فقدان پدر و مادر آغاز شد، اما این دشواری‌ها مانع رشد و استقلال او نشد. او در شرایط سخت، با عزت نفس و تلاش، مسیر زندگی خود را ساخت و بعدها به عالمی برجسته و انسانی متعبد و وارسته تبدیل شد. کتاب با استفاده از روایت‌ها و خاطرات افراد مختلف، تصویری چندوجهی از شخصیت او ارائه می‌دهد؛ گویی هر راوی بخشی از این شخصیت را در آینه تجربه خود بازتاب می‌دهد. خاطرات کوتاه، در کنار روایت منسجم، مخاطب را با ابعاد مختلف زندگی، اخلاق و رفتار او همراه می‌کند. داستان زندگی او می‌تواند الگویی برای استقلال، عزت نفس، تلاش، مسئولیت‌پذیری و پایبندی به ارزش‌های اخلاقی باشد. مطالعه این اثر مهارت‌های خوداتکایی، پشتکار، تصمیم‌گیری، شناخت الگوهای اخلاقی، همدلی و توجه به تجربه‌های زندگی دیگران را تقویت می‌کند و نشان می‌دهد دشواری‌های آغاز زندگی می‌توانند با اراده و تلاش به زمینه‌ای برای رشد و تعالی تبدیل شوند.

کتاب «روحانی دانشمند» مجموعه‌ای از روایت‌های کوتاه و تأمل‌برانگیز از زندگی علامه حسن‌زاده آملی است؛ عالمی که در کنار جایگاه برجسته حوزوی، در فلسفه، عرفان، ریاضیات، نجوم، هیئت و علوم مختلف تبحر داشت. در منابع نیز از او به‌عنوان عالمی «روحانی دانشمند و ذوفنون» یاد شده است. این کتاب قرار نیست یک زندگی‌نامه مفصل و خشک باشد؛ بلکه با انتخاب برش‌هایی از زندگی علامه، خواننده را با روحیه علم‌دوستی، تلاش، سخت‌کوشی، تواضع، معنویت و هدفمندی او آشنا می‌کند. روایت‌هایی از دوران طلبگی، دشواری‌های معیشتی، استمرار در تحصیل و ارتباط او با استادانی همچون آیت‌الله شعرانی و الهی قمشه‌ای، تصویری انسانی و الهام‌بخش از شخصیت او به دست می‌دهد.

کتاب «آیت‌الله» روایتی از زندگی و زمانه آیت‌الله سیدابوالقاسم خویی، فقیه و مرجع برجسته شیعه و از چهره‌های اثرگذار حوزه علمیه نجف است. این اثر در کنار پرداختن به مسیر علمی و اجتماعی ایشان، تلاش می‌کند زندگی یک عالم دینی را از زاویه‌ای صمیمی و انسانی به مخاطب نشان دهد. روایت کتاب از فضای سیاسی و اجتماعی دوران مشروطه و مهاجرت خانواده سیدابوالقاسم به نجف آغاز می‌شود و سپس به سال‌های تحصیل، حضور در حوزه نجف، رشد علمی و رسیدن او به جایگاه اجتهاد می‌پردازد. سیدابوالقاسم خویی در جوانی به مرتبه علمی بالایی رسید و بعدها از استادان و مراجع برجسته حوزه نجف شد. در کنار این بخش‌ها، کتاب به سبک زندگی، خانواده، ارتباط با مردم، توجه به کودکان و خدمتگزاران و رفتارهای اخلاقی او نیز توجه دارد؛ بنابراین «آیت‌الله» صرفاً یک زندگی‌نامه علمی نیست، بلکه تصویری از زیست مؤمنانه، آرامش، علم، اخلاق و خانواده‌داری ارائه می‌کند.

این اثر از مجموعه پژوهشی «شخصیت‌های مانا» با هدف ارائه الگوهای موفق، به مرور زندگی میرزا صادق مجتهد تبریزی شخصیت نیک‌نام و تأثیرگذار در عرصه‌ی دانش، فرهنگ، سیاست و اجتماع ایران معاصر پرداخته است. نویسنده تلاش نموده در سه فصل، تصویری از ابعاد گوناگون زندگی این مجتهد برجسته را ترسیم نماید.

کتاب «چشمه‌ای در کویر» خاطراتی به زبان داستانی از زندگی علامه محمدتقی مصباح یزدی نگارش شده است. خاطرات این کتاب در قالب صد داستانک به رشته تحریر درآمده است. هدف این کتاب ارائه تصویری گذرا و گویا از زندگی این عالم بزرگوار از طریق خاطراتی از خانواده، همراهان، شاگردان و دوست‌داران ایشان است. این خاطرات تا حد زیادی نمایانگر زیست علمی، معنوی، مدیریتی و انقلابی ایشان می‌باشد.
در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «پسرها یکی‌یکی از پشت نیمکت‌ها بلند شدند. صدایشان را صاف کردند و بلند جواب دادند. بعضی‌هایشان ساده و سرراست جواب دادند و بعضی‌هایشان با بازیگوشی و تپق. معلمشان پرسیده بود قصد دارند در آینده چه شغلی داشته باشند. یکی دوست داشت وزیر بشود. یکی صدایش را کلفت کرد و گفت: «سرهنگ» شغل معلمی هم چندتایی طرف‌دار داشت. طرف‌داران پروپاقرص دکتری و خلبانی هم کم نبودند. حتی جواب شاگرد تنبل‌ها هم همین شغل‌ها بود، هرچند باعث خندۀ بقیه می‌شد. نوبت رسید به محمدتقی. بلند شد و گفت: «می‌خواهم بروم نجف و درس دین بخوانم»

محمدتقی شوشتری، در سال 1281 و در شهر نجف چشم به جهان گشود. پدرش، شیخ محمدکاظم، از نوادگان شیخ جعفر شوشتری بود. خانواده‌ی محمدتقی شوشتری اهل علم و فضل بودند و سابقه‌ی مبارزات سیاسی با حکومت‌های ستمگر داشتند، به‌طوری که پدر و پدربزرگ محمدتقی شوشتری به دستور رضاشاه تبعید شدند. محمدتقی شوشتری در سال‌های ابتدایی زندگی خود، مادرش را از دست داد. او دروس ابتدایی خود را در مکتب گذراند و خواندن و نوشتن را فراگرفت. محمدتقی شوشتری مقدمات و سطوح دروس حوزوی را نزد بزرگانی چون سیدحسن نوری، سیدمحمدعلی امام و سیدعلی‌اصغر حکیم آموخت. استعداد و نبوغ محمدتقی شوشتری به‌حدی بود که توانست در 18 سالگی به درجه‌ی اجتهاد برسد. محمدتقی شوشتری پس از قانون کشف حجاب، از شوشتر به نجف رفت و در آنجا از محضر بزرگان علوم دین از جمله آقابزرگ تهرانی بهره برد و از ایشان اجازه‌ی روایت گرفت. محمدتقی شوشتری در سال 1320، پس از سقوط رضاشاه، به شوشتر برگشت و به تحقیقات خود ادامه داد. او در 29 اردیبهشت 1374 در 96سالگی درگذشت.

«به رنگ صبر»، روایتِ «فاطمه صدر»، فرزند «آیت‌الله سیدصدرالدین صدر» و خواهر «امام موسی صدر» و همسر شهید «آیت‌الله سیدمحمدباقر صدر» است. این کتاب در سبک گفت‌وگومحور روایتِ ایشان از خوشی‌های خانه پدری و دل‌خوشی‌های نجف در کنار همسر و فرزندان و محنت‌های این شهرِ روشن؛ از ریشه دواندن در خاک همسر و دل سپردن به رنج‌هایش است.