دارخلو

رمان «دارخلو» روایتی اجتماعی و بومی از زندگی خانواده‌ای فقیر در روستایی دورافتاده و کوهستانی در اوایل دهه 1360 است؛ داستانی که زندگی مردم محروم و کمتر دیده‌شده را با دغدغه‌هایی مانند فقر، بقا، امید و حفظ کرامت انسانی پیوند می‌دهد. خانواده‌ای برای گذران زندگی گاوی می‌خرند، اما مدتی بعد گاو به سرقت می‌رود. مرد خانواده برای پیدا کردن آن راهی کوه و صحرا می‌شود و در این مسیر با اتفاقات عجیب و پیش‌بینی‌نشده‌ای روبه‌رو می‌شود. هم‌زمان، خانواده نیز با مشکلات و فشارهای مختلف دست‌وپنجه نرم می‌کنند. فضای داستان با زندگی مردم روستا، محرومیت، روابط اجتماعی و باورهای بومی گره خورده و درخت بلوط خمیده و کهنسالی که برای اهالی روستا جایگاهی خاص دارد، به یکی از عناصر مهم روایت تبدیل می‌شود. این اثر مهارت‌های همدلی اجتماعی، تاب‌آوری، تصمیم‌گیری، حل مسئله، شناخت زندگی اقشار محروم، امیدواری و درک شرایط دیگران را تقویت می‌کند و مخاطب را به تأمل درباره کرامت انسان در دشواری‌های زندگی فرامی‌خواند.