ادبیات دینی

در روایتی داستانی، ماجرای شهادت امام‌حسین (ع) و یارانش در واقعه کربلا، از زبان «شیطان» بازگو می‌شود. داستان از حرکت امام حسین (ع) از مدینه به مکه آغاز می‌شود؛ چراکه امام با خلیفه بیعت نمی‌کند. مردم کوفه برای امام نامه می‌نویسند و از او می‌خواهند به کوفه بیاید. امام‌حسین (ع) پسرعمویش، «مسلم»، را به کوفه می‌فرستد تا از مردم بیعت بگیرد. شیطان در گام نخست، تلاش می‌کند «نعمان»، حاکم کوفه، را علیه مسلم بشوراند؛ اما نعمان تن به درخواست او نمی‎دهد. از این رو، شیطان به سراغ مردمی می‎رود که برای امام نامه نوشته‌اند.

این کتاب مشتمل بر هشت داستان کوتاه برای نوجوانان است. نام بعضی از این داستان‌ها، «چهلمین روز»، «شتربازی»، «نورسیده»، «همسایه»، «روز امتحان» و... است. در تمامی داستان‌ها، گوشه‌هایی از زندگی پیامبر اسلام (ص) ترسیم شده و در همه آن‌ها به مهربانی رسول خدا (ص) اشاره می‌شود. «یک لبخند بی‌انتها» درباره گذشت و بخشش قاتل عمویشان، «حمزه»، در جنگ اُحد است.

فاطمه (س) در جوانی با علی (ع) ازدواج می‎کند و حسن، حسین، زینب و ام‌کلثوم را در دامن خود می‌پروراند و برای بازخواستن حق مسلم خود، یعنی فدک، با ستم و ستمگران مبارزه می‌کند. مرگِ پدر و نامردمیِ مردمان در حق علی (ع)، فاطمه (س) را به بستر بیماری می‌کشاند و به بهای پیروی از آرمان‌هایش، بهشت را شایسته خود می‌کند.

داستان این کتاب به باز روایی گوشه‌هایی از زندگی امام جواد (ع) اختصاص دارد. امام محمد تقی (ع) در مدینه به دنیا آمد. پس از مرگ پدر، مأمون او را به مدینه فرا خواند و دخترش را به ازدواج او درآورد. بعدها امام اجازه پیدا کرد به مدینه بازگردد، جایی که زندگی‌اش را وقف تدریس کرد. بعد از مرگ مأمون، امام به بغداد فراخوانده شد و به تحریک معتصم، خلیفه جدید و به دست همسرش مسموم شد.

امام حسن (ع) پس از درگذشت پدربزرگ و مادرش، تنها مونس پدرش، علی (ع)، است. او تلاش دارد تا ثابت کند که پدرش در ماجرای قتل عثمان بی‌گناه است. امام حسن (ع) در کنار پدر، روزهای خلافت را پشت سر می‌گذارد و با شهادت علی (ع) جانشین او می‌شود.

این کتاب گوشه‌هایی از زندگی امام سجاد (ع)، پیشوای چهارم مسلمانان جهان را روایت می‌کند. بیشترین مبحث این داستان به وقایع بعد از عاشورا و شهادت امام حسین (ع) و به اسارت گرفته شدن خانواده ایشان می‌پردازد. آشنایی با تاریخ اسلام یکی از اهداف این کتاب است.

نامش «سمانه» بود. از سرزمین آفریقا آمد و در مدینه ساکن شد. امام جواد(ع) قصد ازدواج داشت. به ایشان خبر دادند که بانویی به نام سمانه در مدینه است. سمانه و امام جواد (ع) ازدواج کردند. مردم مدینه به او «سیده» می‌گفتند. امام جواد (ع) در ۲۵ سالگی به شهادت رسیدند و سمانه با فرزندش، امام هادی (ع) که ۸ ساله بود، تنها ماند.

این کتاب به معرفی فاطمه، مادر امام محمدباقر (ع)، اختصاص دارد. زنان دور «اُم اسحاق» جمع شده بودند و به او تبریک می‌گفتند؛ زیرا فاطمه دختر امام حسن (ع) به دنیا آمده بود. او در خانه دومین امام شیعیان رشد یافت و دختری نوجوان و با کمالات شد و با پسر عمویش ازدواج کرد. فاطمه نه‌تنها شاهد مرگ پدرش بود، بلکه حادثه عاشورا را نیز به چشم دید.

شش سال پس از هجرت پیامبر و روز پنجم جمادی‌الاول، دختر علی (ع) و فاطمه (س)، به دنیا آمد. نامش را زینب گذاشتند. او مانند مادرش بانویی نمونه و معلمی دلسوز بود. «عون» و «محمد» فرزندان زینب بودند که در روز عاشورا به شهادت رسیدند.

در این کتاب، شرح مختصری از زندگی شهربانو، مادر امام سجاد (ع)، بیان شده است. شهربانو، دختر یزدگرد، آخرین پادشاه ساسانی بود و جهان‌شاه نام داشت. او در عالم خواب متوجه شد که عروس امام حسین (ع) است. شهربانو با امام حسین (ع) ازدواج ‎کرد و به دین اسلام درآمد.