امامان

این داستان درباره احترام گذاشتن به ائمه معصومین (ع) و شناخت ارزش‌های والای ایشان است. «علی» عموی امام رضا (ع) که پیرترین کسی است که از خانواده پیامبر در مدینه زندگی می‎کند، به سبب تکریم امام جواد (ع) مورد سرزنش شاگردانش قرار می‌گیرد. وی با توضیح دادن درباره اصل امامت و رهبری، مخالفان را متقاعد می‎کند که رفتار او با امام جواد (ع) درست بوده است.

این داستان به موضوع توکل به خدا و توسل به ائمه معصومین (ع) برای رفع حاجات می‌پردازد. مردی به نام اسحاق با آرزوی بچه‌دار شدن به مدینه می‌رود تا امام رضا (ع) برایش دعا کنند. با رسیدن به مدینه متوجه می‌شود که امام شهید شده و پسر کوچک ایشان ولایت مردم را برعهده دارد. او با ناامیدی به نزد امام جواد (ع) می‌رود و ایشان برای او دعا می‌کنند.

امام محمد تقی (ع) نهمین امام شیعیان است. در این داستان، آخرین سفر امام رضا (ع)، پدر امام جواد (ع)، به مکه توضیح داده شده است. همچنین به ماجرای انتخاب امام جواد (ع) به عنوان جانشین ایشان اشاره می‌شود. امام رضا (ع) توجه خاصی به فرزند خود داشتند و از همان کودکی علم و دانش را به او آموختند و همه جا ایشان را با خودشان می‌بردند.

در این کتاب در قالب 21 داستان‌واره، زندگی امام رضا (ع) روایت می‌شود. علی‌ بن موسی‌الرضا (ع) ملقب به «ابوالحسن» هشتمین امام شیعیان بعد از پدرش، امام موسی کاظم (ع) است. امام رضا (ع) در شهر مدینه متولد و در شهر توس از دنیا رفت.

نویسنده داستان زندگی حضرت فاطمه معصومه (س)، خواهر امام رضا (ع) را روایت می‌کند. پس از اینکه امام رضا (ع) از مدینه به خراسان می‌روند، نامه‌ای برای خواهرشان می‌فرستند و از ایشان می‌خواهند که مدینه را ترک کرده و به نزد ایشان به خراسان بروند. حضرت معصومه (س) راهی سفر می‌شوند؛ ولی در قم بر اثر بیماری رحلت می‌کنند و به خاک سپرده می‌شوند.

موضوع این داستان انتخاب دوست است. «ابو هاشم» از یاران امام پنجم شیعیان، با «عبدالرحمن» که مردی باایمان است، رفاقت می‌کند. امام با نقل داستانی از قوم موسی (ع) ابو هاشم را متوجه مسئله‌ای می‌سازد که در زندگی و ارتباطات جامعه امروز نیز تأثیرگذار است.

در این داستان به نقل از کتاب «اصول کافی»، با بازگویی داستانی از دو دوست که از یاران امام صادق (ع) نیز هستند، دو ویژگی اخلاقی، نیکی کردن و جواب بدی را با بدی ندادن و همچنین ارزش گذاردن به رابطه دوستی، مورد تبیین قرار می‌گیرد.

این داستان درباره ارزش ادب و رعایت آن در گفتار است. یکی از یاران امام صادق (ع) در حضور ایشان به غلامش ناسزا می‎گوید. امام با ناراحتی از او رو برمی‎گردانند و از آن به بعد هرگز کسی او را با امام نمی‌بیند.

این داستان از کتاب «بحارالانوار» بازنویسی شده است و کودکان را با امانت‌داری آشنا می‌کند. عبدالله از شاگردان امام صادق (ع) با داستانی که ایشان تعریف می‎کنند، متوجه می‌شود که حتی اگر بدترین انسان‌ها هم چیزی را به امانت به او بسپارند، باید از آن مراقبت کرده و به صاحبش بازگرداند.

امام حسن (ع) سوار بر اسب از کوچه می‌گذشت که مردی شامی جلوی امام را گرفت و به ایشان ناسزا گفت. امام رفتار مرد را تحمل و سپس با مهربانی مرد را به منزل خود دعوت کردند. مرد غریبه شرمنده و متوجه اشتباه خود شد.