داستان‌های عاشقانه

روایت عشق از همه سرزمین‌ها از اصلی‌ترین بن‌مایه‌های ادبیات فارسی بوده است. در این کتاب داستان علاقه رابعه بلخی، شاعر پارسی‌گوی سده چهارم هجری به بکتاش که غلام دربار برادرش بود، بازنویسی شده است. زبان اثر ادبی و روان است و هر بخش از این داستان، از زبان یکی از شخصیت‌های این ماجرا بازگو شده است.

داستان‌ یک عشق چه به پایان خوش ختم شود و چه پر از دوری و رنج و مرگ باشد، همیشه رازآلود باقی خواهد ماند. اثر حاضر بر اساس یکی از مثنوی‌های بزمی خواجوی کرمانی بازآفرینی شده است. این داستان شرح دلدادگی شاهزاده‌ای به نام همای به شهدختی به نام همایون است که با زبان ادبی و نثر امروزی نگاشته شده است.

داستان‌های کهن ایرانی که با بن‌مایه دلدادگی نگاشته شده‌اند برای خواننده فارسی‌زبان یادآور نگاشته‌های آشنا و به‌یادماندنی است. در این میان، مثنوی معنوی همانند بیشتر مثنوی‌های صوفیانه از داستان‌گویی برای بیان تعلیمات تصوف استفاده می‌کند. این کتاب ماجرای عشق پادشاه به کنیزک را با زبان امروزی و عامیانه بازآفرینی کرده است.