هدیه‌های آسمان

دین اسلام دین محبت و مهربانی است که افزون بر مهربانی با انسان‌ها، به مهربانی با حیوانات نیز توجه ویژه‌ای کرده است. در این دین توصیه‌های فراوانی درباره حیوانات وجود دارد. در کتاب «مهربانی با حیوانات»، مؤلف 50 حدیث و روایت را گردآورده و کوشیده است با زبانی ساده، محتوای آن‌ها را برای مخاطب کودک توضیح دهد.

آداب معاشرت، به مجموعه رفتارهایی گفته می‌شود ‌که افراد باید متناسب با شرایط خود رعایت کنند. آداب معاشرت، راهی برای جذب دیگران نیز به شمار می‎آید. در این کتاب، با بهره‌مندی از نظرات پیشوایان دینی، به ‎ویژه رسول اکرم(ص) در «نهج‎الفصاحه» و حضرت علی(ع) در «غرر‌الحکم» و نیز تأمل در آیات قرآن کریم، نکاتی از آداب معاشرت اجتماعی و از جمله خوش‌اخلاقی، سلام کردن، آراستگی ظاهر، دوستی، مدارا کردن و... بیان می‎شود.

دوران کودکی مهم‎ترین و تأثیرگذارترین دوره زندگی انسان است که طلایی‎ترین بخش آن تا قبل از هفت‎سالگی است و بقیه عمر، برداشت میوه‎هایی است که در این دوران کاشته می‌شود. بنابراین، والدین و مربیان باید با چگونگی شکل‏‌گیری هویت دینی و روش‌های تربیت دینی و عوامل و مراحل آن آشنا شوند تا بتوانند کودکانی با هویت دینی مطلوب و مورد رضایت حضرت صاحب‎الزمان (عج) تربیت کنند. کتاب حاضر حاوی سه فصل است با نام‌های: «عوامل مؤثر بر شکل‌گیری هویت دینی در کودکان»، «مراحل شکل‏‌گیری هویت دینی در کودکان» و «روش‌های اثرگذار بر شکل‏‌گیری هویت دینی در کودکان».

این کتاب با هدف پاسخ به بسیاری از سؤال‎ها و شبهات وارد شده به موضوع انتظارو باور مهدویت نوشته شده است. مؤلف خود از خادمان مسجد جمکران بوده و این پرسش و پاسخ‌ها در واقع بخشی از خاطرات اوست‌. «حسین» و «بهرام»، دو دوستان‌اند که تصمیم می‎گیرند شب‎های چهارشنبه به مسجد جمکران بروند. در یکی از همین شب‌ها آن‌ها بافردی آشنا می‌شود که به نظر آگاه می‌رسد و آن‌ها سؤالات خود را از وی می‌پرسند.

شهر «یثرب» همیشه در جنگ بین قبیله‌های «اوس» و «خزرج» بود و این وضع مردم را کلافه کرده بود تا اینکه خبر رسید در مکه، مردی پیام خدا را آورده است. کسانی‌که او را دیده بودند، از درستی گفتار و عملش می‎گفتند. بزرگان اوس و خزرج هم او را دیده بودند و از یک دین تازه حرف می‎زدند. مردم یثرب صلح و آرامش می‎خواستند و این ارمغان دین محمد بود. روزی خبر رسید که محمد به طرف یثرب می‎آید. مردم شهر در تکاپوی استقبال از او بودند و هرکسی آرزو می‏‌کرد ایشان در خانه او مهمان باشد؛ اما هیچ‌کس نمی‎توانست حدس بزند که پیامبر محل اقامتشان را چگونه انتخاب می‌‏کنند!

امام «هادی» (ع) پانزده ذی‎الحجه، سال ۲۱۲ هجری قمری، در شهر «مدینه» به دنیا آمدند. پدرشان امام «جواد» (ع) و مادرشان، «سمانه» نام داشتند. امام هادی (ع) در دوران حکومت «خلفای عباسی» زندگی می‏‌کردند. مأموران حکومت همه‌جا را تحت‌نظر داشتند و کوچک‌ترین فعالیت مسلمانان را سرکوب می‌‏کردند. حاکم شهر، «متوکل»، از دشمنان خاندان امام بود و از هر فرصتی برای آزار و اذیت آنان استفاده می‎کرد. به همین دلیل امام پنهانی فعالیت می‏کردند. سرانجام امام را از مدینه به شهر «سامرا» بردند و... . امام هادی در سن ۴۲ سالگی در شهر سامرا با زهر مسموم شدند و به شهادت رسیدند.

امام جواد (ع) در دَه رجب سال ۱۹۵ هجری قمری به دنیا آمدند. نام پدرشان «علی‎بن‌موسی‌الرضا» (ع) و مادرشان «خیزران» بود. وقتی امام جواد برای امامت انتخاب شدند، سن کمی داشتند. مردم به خاطر رفتار خوب امام روز به روز بیشتر به ایشان علاقه‎مند می‎شدند و به نزد ایشان می‎رفتند تا از دریای علم و دانش امام بهره ببرند. «مأمون» خلیفه وقت، امام را مجبور کرد به بغداد بروند تا تمام کارهای ایشان را زیرنظر داشته باشد. بعد از مأمون، «معتصم» حاکم شد... . سرانجام ایشان را با زهر مسموم کرد. امام جواد (ع) در شهر کاظمین به خاک سپرده شدند.

امام موسی کاظم (ع) در روز هفت صفرِ سال ۱۲۸ هجری قمری، در محلی بین مکه و مدینه به دنیا آمدند. نام پدرشان امام «جعفر صادق» (ع) و مادرشان «حمیده» بود. امام کاظم به سختی در مزرعه کار می‏‌کردند و تمام درآمدشان را به مردم نیازمند می‎دادند. مردم به ایشان «باب‎الحوائج» می‎گفتند، یعنی به علت جایگاه ویژه‌ای که نزد خدا دارند، دعاهایشان برآورده می‌شود. امام با افرادی که از نادانی با ایشان دشمن بودند، با بردباری و اخلاق خوش رفتار می‏‌کردند؛ ولی با ستمکارانی که برای منافع خودشان با ایشان مخالفت داشتند، به سختی مبارزه می‎کردند. امام کاظم (ع) به دستور «مأمون»، حاکم وقت، مسموم شدند و به شهادت رسیدند.

امام محمد باقر (ع)، اول رجب سال ۵۷ هجری قمری، در شهر مدینه، به دنیا آمدند. پدرشان امام سجاد (ع) و مادرشان فاطمه، دختر امام حسن مجتبی (ع) بودند. امام باقر در واقعه کربلا چهارساله بودند و همراه چندنفر از خانواده پیامبر به اسارت گرفته شدند. امام باقر بعد از شهادت پدرشان به امامت رسیدند. ایشان علم و دانش زیادی داشتند و در همه زمینه‎ها به دیگران آموزش می‎دادند. برای همین به ایشان «باقرالعلوم»، یعنی شکافنده علم‌ها، می‏‌گفتند. امام باقر در سن ۵۷ سالگی به دستور «هشام‌بن عبدالملک» مسموم شده و شهید می‎شوند.

امام سجاد (ع) در پنجم شعبانِ سالِ ۳۰۸ هجری قمری در مدینه به دنیا آمدند. پدرشان امام حسین (ع) و مادرشان، «شهربانو» بود. امام سجاد (ع)، در شب‌های سرد برای نیازمندان آرد و هیزم می‎بردند و به تهیدستان رسیدگی می‏‌کردند. در کربلا، امام سجاد همراه پدرشان بودند؛ اما در راه به سختی بیمار شدند. این بیماری به خواست خدا بود؛ زیرا اگر امام سجاد بیمار نبودند، با بقیه افراد امام حسین شهید می‎شدند و دیگر ایشان جانشینی نداشتند. امام سجاد در سن ۵۷ سالگی به دست «ولیدبن عبدالملک» به شهادت رسیدند.