شعر

کتاب حاضر مشتمل بر نُه سرود است.نام برخی از این اشعار به این قرار است: «بانوی شب‌بوها»، «مهربان‎تر از نسیم»، «غمی به وسعت زمین»، «کوه درد»، «طعم خرما» و «کبوترانه». شعرها مضامین مذهبی دارند و فضایل ائمه معصومین را توصیف می‏‌کنند. حضرت فاطمه (س)، حضرت علی (ع)، حضرت زینب (س) و حضرت رقیه (س) از جمله این معصومین هستند.

این کتاب شامل دوازده سرود است، همراه با تصاویر مرتبط با موضوع اشعار. عنوان بعضی از این اشعار به این ترتیب است: «شکوفه‌های یاس»، «پشت این پنجره»، «حرم»، «خاطرات سبزرنگ»، «بوی ماهی» و «فصل آشتی». مضامین اغلب اشعار، مذهبی است، مانند زیارت و عبادت کردن. همچنین توصیفی از آفرینش و طبیعت به زبان ساده ارائه شده است.

اشعار این کتاب، در بیان فضایل ائمه اطهار سروده شده است؛ ازجمله پیامبر اکرم (ص)، حضرت فاطمه (س)، حضرت علی (ع)، امام حسن مجتبی (ع) و امام حسین (ع). عنوان بعضی از این شعرها به این ترتیب است: «سفره»، «دریا و دشت»، «کوچه ما»، «ضیافت مهتاب»، «ستاره‌ها» و «شرم».

این کتاب مشتمل بر هفت سرود انقلابی است، با عنوان‌های: «زمزمه انقلاب»، «مثل سرو»، «بوی زندگی»، «یک خبر خوب»، «رنگ آفتاب»، «خاک از خوشحالی سرشار» و «خبر ناگهان پخش شد». در این اشعار رخدادهای وقوع انقلاب اسلامی، شهدای انقلاب، آمدن امام به ایران، پیروزی انقلاب در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، رفتن شاه از ایران و... توصیف شده است.

این کتاب شامل اشعار کوتاهی است که برای حفاظت از زمین، دریاها، درخت‌ها و هوا سروده شده است. شاعر از صدای وحشتناک اره‌ها می‌گوید که درخت‌ها را قطع می‌کنند. درخت به زمین می‎افتد؛ اما لانه پرنده را محکم در دستانش نگه داشته است.ماهی‌ها و قورباغه‌ها وحشت‌زده هستند؛ زیرا شنیده‌اند که قرار است از فردا لوله‌ای کثیف، سیاهی‌های درونش را به رودخانه بریزد. شعر دیگری از خرابی حال هوا می‌گوید، از اینکه هوا مسموم شده و کبود است. او را به بیمارستان می‌برند و بعد هم به اتاق عمل و... .

رباعی یکی از قالب‌هایی است که مضامین متنوع فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، اخلاقی، عرفانی و... را در خود می‌پذیرد. این قالب شعری به دلیل کوتاه بودن، بیشتر در یاد می‌ماند و از این رو در همه تاریخ ادبیات حضور قوی خود را حفظ کرده و محمل نازک‌اندیشی‌های شاعران گوناگون بوده است. میلاد عرفان‌پور از شاعرانی است که شیفته این قالب شعری است و بسیای از کشف‌های شاعرانه خود را در این قالب بیان کرده است. کتاب حاضر مجموعه‌ای از 73 رباعی است که در شش فصل دسته‌بندی شده است.در یکی از رباعی‌های فصل اول آمده است: «با اینکه دمی نبوده خرسند از من/ هرگز نبریده است پیوند از من/ از این همه عیب‌پوشی‌اش حیرانم/ انگار حیا کرد خداوند از من».

کتاب حاضر مجموعه‌ای از ده شعر کوتاه درباره محیط زیست است. «گیرنده»، «دوستانه» و «گوزن در کافی‌شاپ»، نام بعضی از این شعرهاست. شاعر در شعر «گیرنده»، زمانی را تصور می‎کند که دیگر هیچ درختی وجود ندارد، زمانی که آدم چهارده‌ساله به چهل‌سالگی نمی‎رسد و بر اثر بیماری آسم می‌میرد! در شعر «دوستانه»، شاعر یادآوری می‎کند که زمین در حال گرم شدن است. در شعر «گوزن... » سر گوزنی به دیوار کافه آویزان است که قهوه را قهوه‌ای‌تر و فنجان‌ها را تلخ‌تر می‎کند!

کتاب حاضر مجموعه‌ای از دَه شعر کوتاه است که درباره محیط زیست سروده شده‌اند. شاعر در هر شعر، به نوعی تذکر می‎دهد که زمین در حال نابودی است و هرچه زودتر باید فکری کنیم و راه چاره‌ای بیابیم. «اینجا جنگل نیست»، «عروس‌های عزادار»، «صرفاً جهت اطلاع» و «پیش به سوی عقب» نام برخی از این اشعار است. در شعر آخر، شاعر نگران است؛ زیرا بیابان‌ها پیشرفت کرده‌اند و سرطان هم. ساختمان‌ها تا کنار رودخانه‌ها پیش رفته‌اند و انسان تا مرز نابودی زمین!

زبان «سمنانی» از شاخه‌های زبان‌های ایرانی شمال غربی است. شعر استان «سمنان»، در پنج دوره خراسانی، سلجوقی، عراقی، هندی و بازگشت ادبی جای می‌گیرد. سرایش شعر به گویش سمنانی از دهه ۳۰ ــ ۴۰ شاهد ظهور شاعران برجسته‎ای بوده است. این مجموعه مشتمل بر اشعار سمنانی، همراه با برگردان فارسی و با این عنوان‌هاست: «دیری و نزدیک»، «رزی سراسون»، «سمنی دریا» و... . این اشعار در قالب‌های مختلف نیمایی، چهارپاره، غزل و قصیده سروده شده است و مسائل دینی، اجتماعی، سیاسی و نیز مضامین غنایی را بررسی می‌کند.

کتاب حاضر مجموعه اشعاری است که درباره محیط زیست و مراقبت از آن سروده شده است. «درخت مزاحم»، «زبان مشترک»، «فرق ما با پرنده‌ها» و «بلندی‌ها»، نام برخی از این اشعار است. شاعر از هدر دادن آب، آلودگی آب رودخانه‌ها و از بین رفتن ماهی‌ها، از درخت بلند و زیبایی که لانه پرندگان را دربرگرفته است؛ ولی هیچ‌کس به آن توجهی نمی‌کند، می‌گوید. شاعر فرق بین ما آدم‌ها و پرنده‌ها را در این می‌داند که پرنده‌ها اگر گرسنه هم باشند، آوازشان را از ما دریغ نمی‌کنند؛ ولی ما آدم‌ها حتی حاضر نیستیم قطره‌ای آب پای درختی خشک بریزیم و... .