مخمل سبز، چارقد سفید

«مخمل سبز، چارقد سفید» قصه‌ی عشق غیرمتعارفی را روایت می‌کند که در بستر جامعه‌ای در حال گذار جوانه می‌زند. داستان از ملاقات دو نفر آغاز می‌شود که جهان‌هایشان در نگاه اول مانند شب و روز از یکدیگر دور به نظر می‌رسد. مخمل سبز، نمادی از جوانی، طراوت و شاید آرزوهای دست‌نیافتنی است و چارقد سفید، نماینده‌ی اصالت، پاکی و سنت‌های دیرپا. نویسنده این دو نماد را در هم می‌تند و از برخورد آن‌ها، دریچه‌ای به عمق وجود شخصیت‌های اصلی می‌گشاید. قلم روان و توصیفات دقیق نویسنده، شما را به‌راحتی در فضای داستان غرق می‌کند؛ به‌گونه‌ای که گرمای نفس‌های شخصیت‌ها را در فضای سرد تردید حس می‌کنید و سنگینی نگاه‌های قضاوت‌گر جامعه را بر شانه‌های خود احساس خواهید کرد. کشمکش اصلی داستان، تنها میان عشق و عقل نیست، بلکه نبردی است بزرگ‌تر میان «هست» و «باید». در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «سرِ شش روز، چهار طاقۀ مخمل سبز، شدند دستمال‌هایی نیم‌متر در نیم‌متر. قیطان طلاییِ دورشان، «یا محمّد»ی که وسط هر کدام گل‌دوزی شده بود و بوی گلابی که ازشان بلند می‌شد، از آدم، صلوات می‌‌گرفت. آب وضو از دست و صورت ناهید چکه می‌کرد. دلش نمی‌آمد بی‌طهارت، دستش به اسم پیغمبر بخورد. قوری چینی‌‌اش را کج کرد. سرخی پررنگی کمرباریک استکان را پر کرد و بخار پیچ خورد و بالا رفت. به زورِ چایی، پلک‌هایش را بالا نگه داشته بود. تا صبح روی دفتر دولا شده و حدیث و آیه نوشته بود روی کاغذها.»