امامان

در این کتاب در روایتی داستان‌گونه و به زبان ساده ماجراهایی ناگفته و تازه از قصة کربلا برای کودکان روایت می‌شود. حضور عون و محمد، دو تن از فرزندان حضرت زینب(س) در کربلا، مسلمان شدن یک زوج مسیحی در کربلا، داستان مردی به نام طرماح و نقش او در کربلا، از جمله موضوع‌های داستان‌های این کتاب هستند.

دو داستان این کتاب درباره پیامبر اسلام و پسر ایشان ابراهیم است که بیش از یک‌ سال و نیم زندگی نمی‌کند و از دنیا می‌رود و نیز درباره درخت نخلی که به سمت خانه مرد فقیری کج شده است. در داستان سوم، عقیل برادر حضرت علی از ایشان کمک می‌خواهد.

سه داستان این کتاب درباره پیامبر اکرم(ص) و حضرت علی(ع) است. رحم و مهربانی پیامبر به آهویی بی‌دفاع، نیکی و یتیم‌نوازی حضرت محمد و اینکه پیامبر در هر حالتی و در هر موقعیتی مراقب کودکان بودند و نیز این موضوع که در اسلام و نزد پیامبر اکرم(ص) شوخی و خوش‌رویی نه‌تنها عیب نبوده، بلکه ایشان خود با یارانشان مزاح می‌کردند، پیام‌های اصلی این کتاب هستند.

سه داستان در این اثر ارائه شده است. اسلام آوردن مردی کافر با دیدن ایمان قلبی پیامبر اسلام به خدای یکتا، سخنان امام‌سجاد(ع)، درباره ارزش سخن و تلاش امام‌محمد‌باقر(ع) برای به دست آوردن روزی حلال، موضوع این داستان‌هاست.

سه داستان ارائه شده، درباره پیامبر و فرزندان ایشان است. در این کتاب مهربانی امام‌حسن(ع) و امام‌حسین(ع) در گوشزد کردن اشتباه پیرمردی در وضو گرفتن، فرو خوردن خشم امام‌حسین(ع) و روزهای پایانی زندگی پیامبر گرامی اسلام به تصویر کشیده شده است.

داستان‌های این کتاب درباره حضرت محمد(ص)، حضرت علی(ع) و دختر پیامبر حضرت فاطمه(ع) است. مرد ثروتمند و بخیلی که تحمل ندارد حتی چند دانه خرما به بچه‌های همسایه فقیرش برسد، بخشش حضرت فاطمه(ع) در روز ازدواج ایشان و نیز بخشش حضرت علی(ع) در حال رکوع، موضوع داستان‌های ارائه شده است.

متوکل خلیفه عباسی، از جایگاه امام هادی(ع) در بین مردم می‌ترسد و همیشه در دلش وحشت دارد. به علت خبرهای دروغی که از امام به خلیفه می‌رسد، خلیفه عصبانی شده و با تحریک پسرش معتز، تصمیم به قتل امام می‌گیرد. خلیفه نقشه‌ای می‌کشد و امام را به قصر فرا می‌خواند. او چهار شمشیرزن حرفه‌ای استخدام کرده که به محض ورود امام ایشان را به قتل برسانند.

ابوموسی در حکومت متوکل، خلیفه عباسی، مقامی دارد، ولی از دوستداران امام هادی(ع) است و گاهی نزد امام می‌رود و در کارها با ایشان مشورت می‌کند. مدتی است که ابوموسی احساس می‌کند، رفتارمتوکل با او سرد شده و مثل همیشه نیست. نگرانی او به جایی می‌رسد که دیگر نزد خلیفه نمی‌رود. مأموران چندین بار به در خانۀ او می‌روند، ولی او پنهان می‌شود. تا اینکه این مسئله را با امام در میان می‌گذارد.

متوکل عباسی، مردی مسیحی را نزد خود فرا می‌خواند. مرد مسیحی که بسیار نگران و پریشان است، نزد دوست مسلمان خود می‌رود و ماجرا را تعریف می‌کند و می‌گوید صد سکه نذر امام هادی(ع) کرده است. مرد به مرکز خلافت می‌رود، ولی قبل از دیدارش با خلیفه، امام هادی(ع) را ملاقات می‌کند و با آرامش نزد خلیفه می‌رود.

مردی که خداوند همه نعمت‌ها را به او بخشیده است، راز خوشبختی خود را برای اطرافیانش برملا می‌کند. او در جوانی فقیر و تنگدست بوده تا اینکه امام هادی(ع) را ملاقات می‌کند. او با دیدن صورت زیبا و نورانی امام در دل برای سلامتی ایشان دعا می‌کند. امام از خدا می‌خواهد که عمر طولانی و مال و فرزند بسیار به او ببخشد و مشکلاتش حل شود.