امامان

این کتاب درباره مردی از دوستان امام باقر(ع) است که به‌ خاطر دعواکردن با همسایه خشمگین می‌شود و عصبانیت خود را بر سر کبوترهای بی‌گناه خالی می‌کند. امام باقر(ع) از این حادثه ناراحت می‌شود. ایشان مرد را برای آرام‌بودن و عمل‌نکردن در عصبانیت نصیحت می‌کند و به او می‌گوید که در ازای هر کبوتر، یک دینار صدقه دهد...

این کتاب چهارمین جلد از مجموعه کتاب‌های «یک کار خوب» است. داستان پیش‌رو درباره امام سجاد(ع) است که همراه با کاروان و کنار سایر افراد به سفری می‌رفتند. امام(ع) در طول سفر به همه خدمت و کمک می‌کردند. زمانی که کاروانیان متوجه شدند امام سجاد(ع) در میانشان است، بسیار خوشحال شدند...

این داستان سومین دفتر از مجموعه دفترهای «یک کار خوب» است. این قصه درباره چند کارگر فقیر است که غذایشان نان خشک است. آن‌ها آرزو دارند یک روز غذای خوب و گرم بخورند. در نزدیکی محل کار آن‌ها امام حسین(ع) رفت‌وآمد می‌کرد. کارگرها از امام(ع) دعوت کردند که سر سفره آن‌ها بیاید. امام حسین(ع) بر سر سفره آن‌ها نشست و زمانی که شرمندگی کارگران را دید، آن‌ها را به خانه‌اش دعوت کرد...

این داستان درباره امام رأفت حسن مجتبی(ع) و محبت ایشان به سگی است که گرسنه بود و غذایی برای خوردن نداشت. امام حسن مجتبی(ع) زمانی که دید سگ گرسنه به غذاخوردن ایشان نگاه می‌کند و چیزی برای خوردن ندارد بخشی از غذایش را جلوی سگ گذاشت. زمانی که دوست امام(ع) خواست سگ را دور کند، امام حسن مجتبی(ع) اجازه نداد.
این داستان قصد دارد مهربانی امام حسن(ع) با حیوانات و بخشنده‌بودن ایشان را برای مخاطبان آشکار کند.

این کتاب چهارمین جلد از مجموعه کتاب‌های «با ادب چون...» است. موضوع داستان درباره یکی از یاران امام علی(ع) به نام جویریه است. او برای مسافتی همراه امام علی(ع) می‌شود. در بین راه چند شیر گرسنه به آن‌ها نزدیک می‌شوند. جویریه بسیار وحشت می‌کند، اما امام علی(ع) آرام است و جویریه را نیز آرام می‌کند. شیرها وقتی نزدیک امام علی(ع) می‌شوند، جلوی ایشان سر خم می‌کنند و خودشان را به پای حضرت(ع) می‌اندازند. شیرها در کنار امام علی(ع) آرام می‌شوند و ترس جویریه نیز از بین می‌رود.

زمان وقایع این کتاب در روز عاشورا و کربلا می‌گذرد. داستان درباره مردی به نام حارث است که از سوی عمر بن سعد قول گرفته تا اگر اسب امام حسین(ع) را پس از به شهادت رسیدن ایشان سالم و زنده نزد سپاه یزید ببرد، هدیه بزرگی دریافت می‌کند. حارث در طول نبرد نمی‌توانست باور کند فردی که میان میدان است امام حسین(ع) و نوه پیامبر است. در انتهای جنگ و پس از شهادت امام حسین(ع)، حارث تلاش کرد تا اسب را به چنگ بیاورد اما اسب به طرف خیمه خانواده شهدای کربلا رفت و حارث از میان حرف‌های خانواده‌ها متوجه شد فردی که شهید شده است امام حسین(ع) است و اسب ایشان، اسب پیامبر(ص) است.

این کتاب نخستین جلد از کتاب‌های «با ادب چون ...» است و درباره یکی از کرامات امام یازدهم شیعیان، امام حسن عسکری(ع) داستانی را عنوان کرده است.
یکی از خلیفه‌های عباسی، امام حسن عسکری(ع) را در برکه‌ای رها کرد که حیوانات وحشی گرسنه در آنجا حضور داشتند، اما به طرز معجزه‌آسایی حیوانات هیچ آسیبی به امام (ع) نرساندند و حیوانات به آرامی دور امام حسن عسکری(ع) حلقه زدند.

این کتاب شامل حکایات آموزنده بسیاری درباره شخصیت، رفتار، رهنمودها و سیره زندگی پیامبر اسلام (ص) و امامان معصوم (ع) است. مطالعه این کتاب، تعریفی جدید از جامعه اسلامی ارائه می‌دهد که بسیار جذاب و سرشار از حکمت، بزرگی و مهربانی است. این داستان‌ها علاوه بر آنکه عملا می‌تواند راهنمای اخلاقی و اجتماعی سودمندی باشد، معرّف روح تعلیمات اسلامی نیز هست و مخاطب از این رهگذر با حقیقت و روح تعلیمات اسلامی آشنا می‌شود و می‌تواند خود، محیط و جامعه‌اش را با این مقیاس‌ها اندازه بگیرد.

این کتاب دربردارنده مقدمه‌ای با نام «با جوهر اشک و قلم حماسه» به قلم «غلامعلی حدادعادل»، رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی است. حدادعادل در مقدمه خود ضمن اشاره به تحول شعر فارسی پس از انقلاب اسلامی، به برخی از ویژگی‌های اشعار این کتاب، پرداخته است. این اثر، 14ترکیب‌بند آیینی در وصف پیامبر اسلام (ص)، حضرت فاطمه زهرا (س)، حضرت زینب (س)، حضرت علی‌اصغر (ع)، حضرت امام رضا (ع)، حضرت حمزه، و... را شامل می‌شود.

این کتاب با مضمون زندگی امام حسن عسکری (ع) و تلاش شیعیان ایشان برای اجرای رهنمودهای ایشان و سعی در تقرب به امام معصوم و درک حضرتش، نوشته شده است. داستان با محوریت جوانی به‌نام «هامون» و در ایران و شهرری آغاز می‌شود. هامون، پسر «عطارِ» مشهور ری است که امینِ امام حسن عسکری (ع) و هماهنگ‌کننده نمایندگان و امینان او در شهرهای مختلف ایران است. هامون به‌واسطه پدر با زندگی مخفیانه شیعیان امام زمانه خود آشنا می‌شود و شرح دلدادگی پدر به امام و نوع مواجهه او با ایشان و فرامین‌شان را فرامی‌گیرد. روزگار اما درنهایت او را راهی سامرا و کاخ خلیفه می‌کند تا به‌زعم خود بتواند به امام نزدیک‌تر باشد..‌‌. .