شعر

کتاب حاضر مجموعه اشعار عاشورایی است. این شعرها برمبنای رویایی که حضرت زینب(س) در کودکی می‎بینند و تعبیر «پیامبر اکرم»(ص)، سروده شده‌اند. حضرت زینب در خواب می‌بینند که توفان شدیدی همه‌جا را گرفته است، درخت پیری او را پناه می‎دهد؛ اما توفان آن‌قدر پرقدرت است که درخت کهن‌سال را هم از ریشه درمی‎آورد. او دستش را به شاخه‌های مانده از درخت می‎گیرد؛ ولی توفان آن شاخه‌ها را هم می‌شکند، در همین موقع دخترک هراسان از خواب بیدار می‎شود و....

کتاب حاضر مجموعه‌ای از قصیده‌واره و غزل‌قصیده است. شاعر این قصیده‌واره‌ها را مشق‌هایی از هر رنگ و در هر بحر می‎داند که هرکدام را به کسی پیشکش کرده و هر شعر را حبابی می‎داند که لباس بحر به آن پوشانده است. در قصیده‌واره «باران» آمده است: «باران شبیه آبشار آمد، سرشار آمد، سیل‌وار آمد ــ آمد شبیه سیل، اما سبز، بی‎دلهره، بی‌داردار آمد... . «دماوند»، «فقر»، «برف» و «غریب» نام بعضی از این قصیده‌واره‌هاست و «خلیج»، «آسمان» و «مادر»، نام برخی از غزل‌قصیده‌ها. در غزل‌قصیده‌ مادر، می‎گوید: «این عروس شکسته آیا کیست؟ کیست این زن خدای من! ها! کیست؟ این که آغوش کرده بر من باز، اینکه خوابیده است اینجا کیست؟

کتاب حاضر حاوی چهل شعر بوده که بعضی از مضامین این اشعار به این ترتیب است: سفر به کربلا، زائران حرم امام حسین(ع)، ازجمله جانبازانی که دست و پای خود را در راه دفاع از میهن فدا کرده‌اند و همچنین جانبازان شیمایی، شهیدان مدافع حرم، دختر سه ساله امام حسین(ع) و.... «گاهواره‌های بین راه»، «زائران به بارگاه قدسی‌ات می‎رسند»، «پرچم سیاه و سرخ»، «امتداد بوسه خدا» و «ما به قله فنا رسیده‌ایم»، ازجمله شعرهای این کتاب است.

این کتاب مجموعه اشعاری است که در قالب غزل سروده شده است و به سه بخش تقسیم می‌شود: شعرهای بین سال‌های ۸۷ ــ ۸۵، شعرهای بین سال‌های ۹۰ ــ ۸۸ و شعرهایی که بین سال‌های ۹۴ ــ ۹۱ سروده شده‌اند. اولین شعر از بخش دوم، به دکتر «شفیعی کدکنی» تقدیم شده است. در این شعر، شاعر خود را دختری از نسل «چنگیز» و عاشق می‎داند. یکی از شعرهای بخش سوم نیز با توجه به شعر «مهدی اخوان ثالث»، (سلامت را نمی‎خواهند پاسخ گفت، سرها در گریبان است) سروده شده است.

رباعی یکی از قالب‌هایی است که مضامین متنوع فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، اخلاقی، عرفانی و... را در خود می‌پذیرد. این قالب شعری به دلیل کوتاه بودن، بیشتر در یاد می‌ماند و از این رو در همه تاریخ ادبیات حضور قوی خود را حفظ کرده و محمل نازک‌اندیشی‌های شاعران گوناگون بوده است. میلاد عرفان‌پور از شاعرانی است که شیفته این قالب شعری است و بسیای از کشف‌های شاعرانه خود را در این قالب بیان کرده است. کتاب حاضر مجموعه‌ای از 73 رباعی است که در شش فصل دسته‌بندی شده است.در یکی از رباعی‌های فصل اول آمده است: «با اینکه دمی نبوده خرسند از من/ هرگز نبریده است پیوند از من/ از این همه عیب‌پوشی‌اش حیرانم/ انگار حیا کرد خداوند از من».

کتاب حاضر مجموعه اشعاری است که در قالب غزل سروده شده است. شعر «مرز» درباره وطن سروده شده، در بخشی از آن آمده است:«حالا وطن چه داشت که کل جهان نداشت؟ ». غزل «بانوی گلخانه ورامین»، درباره محمد مروّج‌زاده و فیلم اوست. «جنبش تبسّم»، درباره دخترکی افغانستانی، به نام «تبسّم» است که افراد «داعش» او را جلوی چشم مادرش سر می‎بُرند. «سوکواره بلخ»، درباره شیعیانی است که طالبان بعد از تسلط بر «مزارشریف»، آن‌ها را قتل‌عام می‎کنند. شعر....

کتاب حاضر مجموعه‌ای از اشعار است که در قالب غزل سروده شده‎اند. «زندانی خویشم»، «بعد از باران»، «رفت و برنگشت»، «خنده مادر»، و «شب بی‌فاطمه»، نام بعضی از این غزل‌هاست. در شعر اول، شاعر خود را مانند کرم ابریشمی می‎داند که با دستانش برای خویش قفس می‎بافد و از معشوق می‎خواهد که او را تنها نگذارد. او در شعر دوم، ناسپاسی آدمیان را باعث نباریدن باران می‎داند، بارانی که رحمت است و همه نعمت‌های روی زمین از آن‌. شعر سوم درباره مادر است و....

کتاب حاضر مجموعه‌ای از اشعار است که در قالب غزل سروده شده‌اند. اولین غزل درباره آخرین شبی است که حضرت علی (ع) مهمان دخترش بوده است. یکی از شعرها درباره امام رضا (ع) است. غزلی درباره «آیات‌القرمزی»، شاعر مبارز بحرینی، غزلی درباره شهید «احمدی روشن» و شعری درباره سردار «سلیمانی». همچنین شاعر غزلی درباره دکتر «علی شریعتی» و سخنان او در کتابِ «امت و امامت» سروده است.

کتاب حاضر مجموعه اشعاری است که در قالب غزل سروده شده‌اند. نام برخی از این شعرها به این ترتیب است: «تکرار»، «مسیح»، «مصیر»، «حبیب»، «برائت» و «روایت». شاعر شعرهای اول و دوم را برای دخترانش سروده است. شعر «مصیر»، تصنیفی به مناسبت بهار است و شعر بعدی برای شهیدان مدافع حرم و انتظار کودکانشان. غزل «برائت»، برای مردم مظلوم «یمن» سروده شده و شعر آخر نوحه‌تصنیف اربعین است.

کتاب حاضر مجموعه اشعاری است که در سه قالب غزل، ترانه و رباعی سروده شده است. «مادربزرگ»، «ابر»، «سفر» و «در حراج ستاره‌سوز زمین»، نام برخی از غزل‌هاست. شاعر در شعر اول، حتی یک لحظه غفلت از مادربزرگش را شکستن نمکدان می‌داند، مادربزرگی که در تندبادهای روزگار هم ایمانش را از دست نداده است. «نیم‎کره»، «پیری بهار» و «سیاه‌مشق»، نام برخی از ترانه‌های کتاب است. یکی از رباعی‌ها درباره تهران می‎گوید: «تهران به چراغ‌های رنگی خوش بود/ گاهی قرمز گاه سبز و کبود/ از آن همه رنگ مانده خاکستر و دود/ دیدی همه‎چیز رنگ می‌بازد زود؟ »