شب مثل بهشت

داستان «شب مثل بهشت» درباره ماه و خورشید و ضرورت حضور و نقش‌آفرینی هر دو در آسمان است. در واقع درونمایه داستان، این موضوع را به مخاطب القا می‌کند که هر کس در این جهان نقشی دارد و نباید با غرور و تکبر نقش‌های دیگران را نادیده گرفت. در کتاب می‌خوانیم: «ماه از پشت پرده‌ای که وسط آسمان کشیده شده بود، نگاهی به طرف دیگر انداخت. خورشید را دید که آرام و بی‌خیال، قدم می‌زند! ماه از خونسردی خورشید لجش گرفت. دادکشید: آهای...خیال رفتن نداری؟ خورشید شانه‌هایش را بالا انداخت و گفت: همین‌طور است! چطور همین‌طور است؟ مگر قرار نبود روز مال تو باشد و شب مال من؟ بله، ولی فکر کردم، فهمیدم هرچه دیرتر بروم، بهتر است!...