ادبیات کهن

نقالی، یکی از جذاب‌ترین نمایش‌های سنتی ایرانی است. نقال‌ها داستان‌های شاهنامه و دیگر افسانه‌های کهن ایرانی را برای دیگران نقل می‌کنند. آن‌ها داستان‌های شاهنامه را همراه با خواندن، اجرا می‌کنند. نقال گاه با زبانی رسمی سخن می‌گوید و گاه به زبان محاوره و نزدیک به گفتار عادی مردم جامعه. نقلی که یک نقال اجرا می‌کند، ترکیبی از داستان‌گوی و شعرخوانی است. در این مجموعه نقل‌هایی کوتاه و ساده برای خواندن و اجرا توسط دانش‌آموزان نوشته شده است. در این جلد، هفت خان اسفندیار را می‌خوانیم.

نقالی، یکی از جذاب‌ترین نمایش‌های سنتی ایرانی است. نقال‌ها داستان‌های شاهنامه و دیگر افسانه‌های کهن ایرانی را برای دیگران نقل می‌کنند. آن‌ها داستان‌های شاهنامه را همراه با خواندن، اجرا می‌کنند. نقال گاه با زبانی رسمی سخن می‌گوید و گاه به زبان محاوره و نزدیک به گفتار عادی مردم جامعه. نقلی که یک نقال اجرا می‌کند، ترکیبی از داستان‌گوی و شعرخوانی است. در این مجموعه نقل‌هایی کوتاه و ساده برای خواندن و اجرا توسط دانش‌آموزان نوشته شده است. در این جلد، «هفت خان رستم» را می‌خوانید.

نقالی، یکی از جذاب‌ترین نمایش‌های سنتی ایرانی است. نقال‌ها داستان‌های شاهنامه و دیگر افسانه‌های کهن ایرانی را برای دیگران نقل می‌کنند. آن‌ها داستان‌های شاهنامه را همراه با خواندن، اجرا می‌کنند. نقال گاه با زبانی رسمی سخن می‌گوید و گاه به زبان محاوره و نزدیک به گفتار عادی مردم جامعه. نقلی که یک نقال اجرا می‌کند، ترکیبی از داستان‌گوی و شعرخوانی است. در این مجموعه نقل‌هایی کوتاه و ساده برای خواندن و اجرا توسط دانش‌آموزان نوشته شده است. در این جلد، رفتن رستم به سمنگان و رستم و اکوان دیو را می‌خوانیم.

نقالی، یکی از جذاب‌ترین نمایش‌های سنتی ایرانی است. نقال‌ها داستان‌های شاهنامه و دیگر افسانه‌های کهن ایرانی را برای دیگران نقل می‌کنند. آن‌ها داستان‌های شاهنامه را همراه با خواندن، اجرا می‌کنند. نقال گاه با زبانی رسمی سخن می‌گوید و گاه به زبان محاوره و نزدیک به گفتار عادی مردم جامعه. نقلی که یک نقال اجرا می‌کند، ترکیبی از داستان‌گوی و شعرخوانی است. در این مجموعه نقل‌هایی کوتاه و ساده برای خواندن و اجرا توسط دانش‌آموزان نوشته شده است. در این جلد، بهذام چوبینه و گردیه را می‌خوانیم.

نقالی، یکی از جذاب‌ترین نمایش‌های سنتی ایرانی است. نقال‌ها داستان‌های شاهنامه و دیگر افسانه‌های کهن ایرانی را برای دیگران نقل می‌کنند. آن‌ها داستان‌های شاهنامه را همراه با خواندن، اجرا می‌کنند. نقال گاه با زبانی رسمی سخن می‌گوید و گاه به زبان محاوره و نزدیک به گفتار عادی مردم جامعه. نقلی که یک نقال اجرا می‌کند، ترکیبی از داستان‌گوی و شعرخوانی است. در این مجموعه نقل‌هایی کوتاه و ساده برای خواندن و اجرا توسط دانش‌آموزان نوشته شده است. در این جلد، دو نقل می‌خوانید. نخست شرح پادشاهی «لهراسب» و دیگری سرگذشت «گشتاسب شاه».

ایران سرزمینی با تنوع قومی، فرهنگی و طبیعی است. یکی از وجوه مهم فرهنگ ما قصه‌ها و افسانه‌ها هستند که شیوه‌زندگی، افکار، عقاید و باورهای رایج در میان یک‌یک اقوام ایرانی را نمایان می‌کنند. بسیاری از این قصه‌ها و افسانه‌ها که ریشه‌های کهن اساطیری دارند بیانگر هوشمندی، خلاقیت و نوآوری اقوام مختلف در مواجهه با مسائل و مشکلات زندگی هستند. داستان حاضر بازنویسی یکی از همین افسانه‌هاست و شخصیت اصلی آن نیز دختری است به نام دال که زنی از حکیم خواست دعایی بخواند تا او بچه‌دار شود. حکیم تخم پرنده‌ای به او داد تا چهل روز از آن مراقبت کند. اما مگر از توی تخم پرنده بچه بیرون می‌آید؟ شوهرش که چنین اعتقادی نداشت. پس تخم پرنده را برداشت و پرت کرد توی زباله‌ها! پرنده‌ی دال از راه رسید و آن را با خود برد. از داخل آن تخم دختر زیبارویی به دنیا آمد که حتی پرواز را از دال آموخت. روزی شاهزاده تصویر دختر دال را در آب دید...

بیهقی در دیوان، رسالت‌نامه‌ها و فرمان‌های مهم پادشاهان و امیران را مکتوب می‌کرد. کتاب تاریخ بیهقی کامل‌ترین سند از روزگار غزنویان به قلم ابوالفضل بیهقی است. بیهقی با قلمی شیوا، ‌دقیق و هوشمندانه وقایعی که دیده یا از افراد معتمد شنیده در این کتاب ثبت کرده است. از این اثر سی جلدی تنها پنج جلد آن باقی‌مانده و به دست ما رسیده است. در مجموعة حاضر داستان‌هایی از تاریخ بیهقی با زبانی ساده بازآفرینی و تصویرسازی شده است. ابوالفضل بیهقی در این داستان درباره غم از دست دادن استادش بونصر مشکان صحبت کرده است. او اشاره کرده است که بونصر مردی با فراست و امین بود. به خاطر اینکه بونصر درباره ابوالفضل بیهقی به امیر و وزیر مطالب خوبی گفته بود، او را به سمت معاونت بوسهل زوزنی، رئیس دیوان رسالت، منصوب کردند. کار برای بیهقی دشوار بود...

بیهقی در دیوان، رسالت‌نامه‌ها و فرمان‌های مهم پادشاهان و امیران را مکتوب می‌کرد. کتاب تاریخ بیهقی کامل‌ترین سند از روزگار غزنویان به قلم ابوالفضل بیهقی است. بیهقی با قلمی شیوا، ‌دقیق و هوشمندانه وقایعی که دیده یا از افراد معتمد شنیده در این کتاب ثبت کرده است. از این اثر سی جلدی تنها پنج جلد آن باقی‌مانده و به دست ما رسیده است. در مجموعة حاضر داستان‌هایی از تاریخ بیهقی با زبانی ساده بازآفرینی و تصویرسازی شده است. درا ین جلد می‌خوانیم «امیرمسعود برای نبرد با فردی به نام طغرل با لشکری عزیم راهی نیشابور شد. امیر تصمیم گرفته بود که طوری طغرل و سپاهش را محاصره کند که راه فراری برای او باقی نماند. طغرل سوارانی داشت که چابک بودند و به او خبردادند که امیر برای سرنگونی‌اش لشکر کشیده است. همه مطمئن بودند که طغرل گرفتار می‌شود اما یک اشتباه کوچک باعث شد سختی‌های زیادی پیش بیاید...»

بیهقی در دیوان، رسالت‌نامه‌ها و فرمان‌های مهم پادشاهان و امیران را مکتوب می‌کرد. کتاب تاریخ بیهقی کامل‌ترین سند از روزگار غزنویان به قلم ابوالفضل بیهقی است. بیهقی با قلمی شیوا، ‌دقیق و هوشمندانه وقایعی که دیده یا از افراد معتمد شنیده در این کتاب ثبت کرده است. از این اثر سی جلدی تنها پنج جلد آن باقی‌مانده و به دست ما رسیده است. در مجموعة حاضر داستان‌هایی از تاریخ بیهقی با زبانی ساده بازآفرینی و تصویرسازی شده است. در این جلد می‌خوانیم: «بکتوزون سپاه‌سالار نیشابور بود و امیرمحمود که در بلخ بود از اینکه نیشابور را به بکتوزون سپرده بودند ناراحت بود. ابوحارث امیرخراسان هوای هر دوی اینها را داشت. امیرمحمود اما روزی تصمیم گرفت بکتوزون را از سر راه بردارد. ابوحارث سعی کرد میان این دو صلح برقرار کند اما خودش گرفتار توطئه بکتوزون شد و ...»

بیهقی در دیوان، رسالت‌نامه‌ها و فرمان‌های مهم پادشاهان و امیران را مکتوب می‌کرد. کتاب تاریخ بیهقی کامل‌ترین سند از روزگار غزنویان به قلم ابوالفضل بیهقی است. بیهقی با قلمی شیوا، ‌دقیق و هوشمندانه وقایعی که دیده یا از افراد معتمد شنیده در این کتاب ثبت کرده است. از این اثر سی جلدی تنها پنج جلد آن باقی‌مانده و به دست ما رسیده است. در مجموعة حاضر داستان‌هایی از تاریخ بیهقی با زبانی ساده بازآفرینی و تصویرسازی شده است. در این جلد می‌خوانیم «عبدالغفار تعریف می‌کند که روزگاری سلطان محمود فرزندانش مسعود، محمد و یوسف را به سرزمین داور می‌آورد و در آنجا مستقر می‌کرد تا از جنگ بازگردد. این بچه‌ها در سرزمین داور در خانه‌ی بایتگین ساکن می‌شدند. بسالمی معلم این امیرزادگان بود و به آن‌ها درس می‌‌‌‌‌داد. بایتگین والی این سرزمین از سیستان با خودش صدوسی طاووس نروماده آورده بود که به زودی کلی تخم گذاشتند و تعدادشان زیاد شد...»