داستان

سنجاب کوچولو آرزو دارد که بزرگ شود تا دیگران به او زور نگویند و کسی نتواند اذیتش کند. او برای پیدا کردن بزرگی‌اش به سفر می‌رود. سنجاب بعد از آشنایی با گاو و زرافه و فیل و نصیحت‌های خرگوش دانا متوجه می‌شود که اگر بتواند بر ترسش غلبه کند، بزرگ می‌شود، برای همین در شب تاریک به راه می‌افتد.

کم‌کم بهار از راه می‌رسید و حیوانات در فکر تهیه لانه‌های تازه بودند. کلاغ سیاه روی شاخه درخت همسایه، سنجابی دید. آن‌ها با هم دوست شدند و قرار گذاشتند که توشه زمستان آینده را با هم جمع کنند. مدتی بعد کلاغ متوجه شد که دانه‎هایش نصف شده است. کلاغ‌ها که سنجاب را مقصر می‌دانستند، او را به جایی دوردست تبعید کردند، بدون آنکه اجازه دهند سنجاب از خودش دفاع کند.

این داستان ماشینی است که تند و سریع راه می‌رود و به فکر هیچ‌چیز و هیچ‌کس نیست. تند راه رفتن او باعث تصادفات وحشتناک و اذیت و آزار آدم‌ها می‌شود. تُن‌پیچ به صدای زیبای چشمه و سرسبزی جنگل هم بی‌توجه است و فقط یک چیز برایش مهم است و آن سرعت است. او سرانجام به قله می‌رسد؛ ولی... .

دایناسوری غول‌پیکر زیر ماسه‌های بیابانی به خواب رفته است. روزی با عبور کاروانی از آنجا و جنگی که بین چهارتن از کاروانیان رخ می‌دهد، از خواب بیدار شده و همه آن‌ها را می‌بلعد. احترام گذاشتن به یکدیگر، قدرشناسی و گفت‌وگو در هنگام اختلاف، از نکات مهم مطرح شده در این داستان است.

در این داستان پیرمرد و پیرزنی تنها در یک کلبه روستایی زندگی می‌کنند و هر روز و شب آرزوهایشان را برای یکدیگر بازگو می‌کنند و با نگرشی مثبت به آرزوهای دست‌نیافتنی خود روزگار را می‌گذرانند تا اینکه یک روز با اتفاقی ساده و تلاش آن دو، آرزو‌های ساده؛ اما زیبایشان رنگ تحقق به خود می‌گیرد و نشاطی درونی برای آن‌ها به وجود می‌آورد.

این داستان روایتی خیالی درباره بافت اولین قالی و فرش است. مردی چوپان به علت خشکسالی تصمیم می‌گیرد با گوسفندانش به شمال کشور برود؛ ولی همسر و فرزندانش در روستا می‌مانند. پس از مدت‌ها چوپان همراه گله سر حال و چاق و چله‌اش باز می‌گردد و آنچه را دیده با نخ‌های رنگارنگ به صورت قالی می‌بافد.

این داستان ماهی کوچکی است که به عشق دیدن دریا خطر می‌کند و سفری دور و دراز را برای رسیدن به رهایی آغاز می‌کند. این داستان در حالتی نمادین بیانگر حاکمیت سال‌های پیش از انقلاب اسلامی ایران و نسل انقلابی و روشنفکر آن زمان است.

مردی از خاندان امام‌سجاد (ع) که بسیار فقیر و تنگدست است، در برابر ناشناسی که هر شب به او و خانواده‌اش سر زده و به آن‌ها کمک می‌کند، زبان به ناسزاگویی باز می‌کند. بعد از شهادت امام‌سجاد (ع) متوجه می‌شود که آن ناشناس، امام‌سجاد (ع) بوده است. بخشش در راه خدا و قضاوت نکردن دیگران از نکات مطرح در این داستان است.

در این داستان مردی هرزه‌گو که کارش دست‌انداختن و مسخره کردن دیگران است، روزی با حرکتی ناشایست، به امام‌سجاد (ع) توهین می‌کند؛ اما برخورد امام، او را متوجه اشتباهش می‌سازد. بیهوده نگذاردن عمر و پرداختن به اعمال نیکو از نکات مطرح در داستان است.

گرمای طاقت‌فرسای مکه و خشکسالی، مردم را به‌شدت تنگدست و فقیر کرده بود و هر چه به درگاه پروردگار دعا می‌کردند، از باران و فراخی روزی خبری نبود. دعای امام‌سجاد (ع) در حق مردم، باعث بارش باران می‌شود و زندگی آن‌ها را با رفاه همراه می‌سازد. تقرب و اخلاص در دعا و عبادت از نکات مطرح در این داستان است.