داستان‌های تخیلی

یک شب آقاگرگه که از راه رفتن خسته شده است، تصمیم می‌گیرد که دیگر راه نرود. او یک دوچرخه می‌خرد؛ ولی پس از مدتی از آن خسته می‌شود و به سراغ اسکی کردن می‌رود؛ اما باز هم خسته می شود و... . سرانجام آقاگرگه متوجه می‌شود که بهتر است همه جا پیاده برود.

زمستان است و آقاگرگه تصمیم می‌گیرد به سفر برود. او در پاریس، «برج ایفل»، در لندن، «کاخ باکنیگهام»، در مصر، مجسمه «ابوالهول» و... را می‌بیند و تجربه‌های زیادی به دست می‌آورد. در ضمن، آقا گرگه مرتب برای دوستانش نامه می‌نویسد و ماجراهای خود را برایشان تعریف می‎کند.

رنگ بدن آقا گرگه سیاه بود و او از آن رنگ خوشش نمی‌آمد. به همین دلیل، هر روز ، با یک سطل رنگ، خودش را رنگ می‌کرد؛ اما هیچ کدام از رنگ‌ها را دوست نداشت. دوست داشتن خود و رضایت از خویش، نکته این داستان است.

جشن تولد آقاگرگه نزدیک است و او همه دوستانش را دعوت می‌کند؛ اما هر کدام از دوستانش به بهانه‌ای دعوت را نمی‌پذیرند و آقاگرگه خیلی ناراحت می‌شود. آقاگرگه یه بطری طلایی پیدا می‌کند که می‌تواند سه آرزویش را برآورده کند. در ادامه ماجراهایی رخ می‌دهد که آقا گرگه را خوشحال می‌کند. برنامه‌ریزی کردن، قضاوت نکردن عجولانه و احترام به عقاید دیگران از نکات مطرح در این داستان است.

مامان و بابای عنکبوت، صدتا بچه دارند و اصلاً نمی‌فهمند که امیلی با بقیه فرق دارد. هیچ‌کس تا روز مسابقه متوجه این موضوع نمی‌شود. امیلی در تمام مسابقات برنده می‌شود و همه می‌پرسند چرا؟ و دردسر امیلی از همین‌جا شروع می‌شود.

«سامی» لای علف‌های پارک، یک راکت پیدا می‌کند. راکت شبیه لوله تخلیه آب است. سامی فکر می‌کند شاید قسمتی از یک بشقاب پرنده باشد و آن را به خانه می‌برد؛ ولی صدایی از داخل آن به گوش می‌رسد و سامی با یک مرد فضایی روبه‌رو می‌شود که ۳۹۱ سال عمر دارد و بسیار کوچک و عجیب است.

کتاب حاضر شامل دو داستان است. در داستان اول، تکه ابر کوچکی در آسمان به این فکر می‌کند که کجا ببارد تا مفید باشد. داستان دوم درباره پروانه کوچکی است که هیچ رنگی ندارد و نمی‌تواند با پروانه‌های دیگر بازی کند.

پسربچه‌ای که اسمی ندارد، دوچرخه‌ای را می‌دزدد؛ ولی دستگیر می‌شود. قهرمان داستان‌ «دُرسا»، به کمک پدر و مادرش او را نجات داده و همه با هم از دست پلیس فرار می‎کنند. آن‌ها به کلبه‎ای جنگلی پناه می‎برند؛ اما آنجا خانه یک بچه‌غول گنده است که شاخ هم دارد. حالا آن‌ها اسیر بچه‌غول هستند.

مداد شمعی قرمز بود؛ ولی هر چی می‌کشید، آبی از کار در می‎آمد. معلمش فکر می‎کرد باید بیشتر تمرین کند و دوستانش فکر می‎کردند او تنبلی می‎کند. تا اینکه روزی خودش متوجه می‌شود که یک مداد شمعی آبی است نه قرمز. هدف نویسنده تبیین این موضوع است که با دیدن ظاهر هر چیزی نباید درباره آن قضاوت کرد.

توی این دنیای بزرگ، جوجه تیغی کوچولو آرزو داشت یک نفر به او محبت کند. آن روز تولد جوجه‌تیغی بود. او پیش زن چوپان رفت و از او خواست تا برایش شنلی ببافد. زن چوپان برای بافتن شنل درخواست‎هایی داشت و جوجه‌تیغی همه را انجام داد. زن چوپان هم قول داد که شنل زیبایی برای او ببافد.