داستان تربیتی

داستان بر اساس حدیثی از پیامبر شکل گرفته است. «هر کس طمع‌کار باشد، فقیر می‌شود.» کانگورو شخصیت اصلی است. او می‌خواهد سیب‌‌‌های زیادی از درخت بچیند که بیشتر از همه سهم داشته باشد؛ چون به عقیده‌ی خودش، او زودتر از همه درخت را پیدا کرده؛ ولی در طول داستان اتفاقات جوری رقم می‌خورد که سهمی از سیب‌ها نداشته باشد و در تعقیب سگ‌ها، سیب‌ها را از دست می‌دهد. او پس از بازگشت، می‌بیند حیوانات دیگر سیب‌ها را خورده‌اند و درمی‌یابد که طمع باعث رنج و زیانش شده است.

کتاب «کلاه سفید» ماجرای نوجوانی است که ناخواسته، بر حسب اتفاق و بدون آنکه بخواهد، مجبور می‌شود به سفر اربعین برود. در این سفر اتفاق‌هایی را تجربه می‌کند، با آدم‌هایی آشنا می‌شود که در نهایت یک سری سوال درباره جنگ ایران و عراق برای او مطرح می‌شود و سیر تحولی را طی می‌کند.در کتاب می‌خوانیم: «انگار یکی، جفت پاهایش را گذاشت روی حلقم و نفسم را برید. انتظار شنیدن چنین چیزی را نداشتم. چشمم به صفحه گوشی خشک شده، آن را تار می‌دید. هق‌هق سیدعلی مثل پتکی روی سرم آوار می‌شد. قلبم به دنبال بهانه‌ای بود که حرفش را باور نکند.»

کتاب مؤذن، با بهره‌گیری از بیانی صمیمی و روایتی درونی، تجربه‌ای انسانی از فقدان، مقاومت و امید را در بستر فضایی آشنا و بومی به مخاطب نوجوان ارائه می‌دهد. این اثر، به‌ویژه با تأکید بر حضور نوجوانان در موقعیت‌های احساسی و حماسی، تلاشی ارزشمند برای نزدیک‌کردن نسل جوان به مفاهیم دینی، اخلاقی و تاریخی است. در کتاب می‌خوانیم: «دست‌هایم می‌لرزید. سرم را با سنگینی به نرده‌های اسکله چسباندم. گریه امانم را ربود. قرار نبود اروند این‌قدر بی‌رحم باشد. نمی‌خواستم داستان این‌گونه روایت شود. هفت نفر؟! بی‌نام...؟! بی‌نشان...؟! نه امکان ندارد این‌قدر دلم زخم بردارد که نتوانم صدایشان را بشنوم یا ردپایی از آن‌ها را بیابم. محکم شدم. باید محکم می‌شدم و سردی که وجودم را احاطه کرده بود از خود دور می‌کردم. قلاب را محکم‌تر در دست گرفتم...»

کتاب «مهر و ماه» داستانی درباره عشق، ایمان و دلدادگی است که با الهام از زندگی و شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی و شهید محسن حججی، مسیر ایثار و وفاداری به اهل‌بیت(ع) را روایت می‌کند؛ سفری معنوی از زندگی تا وصال در کربلا.
این کتاب روایتی است داستانی از خاطرات پدر شهید حججی و خاطراتی از شهید سردار قاسم سلیمانی از شهید حججی که در بستر کربلا و پیاده روی اربعین اتفاق افتاده است.

دفتر اولِ کتاب «مغناطیس سیاه؛ تارهای باستانی»، یک مجموعه‌ی فانتزی ایرانی است که در بستری از اسطوره و سیاست روایت می‌شود. داستان در سرزمینی خیالی به نام تارسیا و مناطق اطراف آن رخ می‌دهد و شخصیت‌های اصلی آن، شاهزاده‌ها و همراهانشان، درگیر ماجراهایی پیچیده و پرخطر هستند. در این جلد، بحران‌های سیاسی، خیانت‌ها و نبردهای خونین، در کنار جست‌وجوی یک شیء افسانه‌ای به نام قندیل مقدس، محور اصلی روایت را شکل می‌دهند. نویسنده با پرداختن به دغدغه‌های هویت، شرافت، وفاداری و انتخاب، داستان را از سطح یک ماجرای صرفاً فانتزی فراتر می‌برد و به لایه‌های عمیق‌تری از شخصیت‌پردازی و جهان‌سازی می‌رسد.

«کلیله و دمنه» در‌ میان متون کهن زبان و ادبیات فارسی از جایگاه ویژه و ممتازی برخوردار است. کلیله و دمنه حاوی داستان‌هایی است از زبان حیوانات، به‌ویژه دو شغال به نام‌های کلیله و دمنه است که درون‌مایه آن را حکمت‌ها و مطالب پندآموز تشکیل می‌دهد؛ افسانه‌ها و حکایت‌هایی به زبان تمثیلی، که حاوی نکته‌های ناب تربیتی و اخلاقی است. «کلیله و دمنه» نخستین کتاب از مجموعه ارزشمند داستان‌های شیرین ایرانی است که به زبان ساده نگارش شده است. این کتاب از 32 داستان زیبا و جذاب تشکیل شده است.

کتاب «جشن به یاد ماندنی» به زبانی ساده، اهتمام خانواده‌ها به برپایی جشن میلاد حضرت امام زمان علیه السلام و توجه و کمک آن حضرت به برپا دارندگان این جشن و دلدادگان حضرتش را، روایت نموده‌ است. در کتاب می‌خوانی: «پاهایم داشت شُل می‌شد. برایم باورکردنی نبود. می‌خواستم مثل پدر که دیشب پشت در نشست و گریه کرد، روی زمین بنشینم و گریه کنم. فکر می‌کردم این چه‌جور آدمی است که خودش یک کیلو برنج در خانه ندارد ولی گونی‌گونی برنج درِ خانه‌‎ی مردم می‌برد تا آبروی آنها را حفظ کند و به کسی، حتّی خانواده‎اش، هم چیزی نمی‌‎گوید. تنها یک جواب برایش داشتم؛ همانی‌که آن شب پدر گفت: «این آدم، مرد خداست» و پدر درست می‌‎گفت که: «صاحب جشن، ما نیستیم. او که صاحب جشن است، خودش وسیله‌اش را هم فراهم می‌‎کند.»

کتاب «در میان زنجیرها» نویسنده با قلم روان، قصّه دلاور مردی به نام عبدالله‌بن‌عفیف را روایت می‌کند که چشم‌هایش را در رکاب امام علی(ع) در جنگ‌های جمل و صفین از دست داده بود و دختر شجاع او «صفیّه» از او پرستاری کرده است و در جنگ با لشکریان یزید از او حمایت می‌کرد. در کتاب می‌خوانیم: «بابا درست وسط میدان بود و من هم شده بودم چشم‌هایش. وسط این هیاهو احساس می‌کردم مثل پرنده‌ای داخل قفس گرگ‌های درنده اسیر شده‌ام و راه فراری ندارم، جز این که بمانم و مبارزه کنم. سربازها حمله کردند، بابا عبدالله را گرفتند؛ روی زمین کشیدند. پاهایش روی زمین کشیده می‌شد. فقط زیر لب یک اسم را می‌گفت: آن هم «حسین بود»»

در داستان «درخت جان» روزی که مادر سکینه با الاغش به ده برمی‌گشت، در بیابانی بی‌آب و علف، به درختی تنها و خشکیده رسید که انگار به او می‌گفت: «به من آب بده. من تشنه‌ام.» مادر سکینه به آن آب می‌دهد، ناگهان به درختی پربار و پرمیوه تبدیل می‌شود. مادر سکینه که در ده به مهربانی و بخشندگی معروف است، پس از تقسیم میوه‌ها بین بچه‌ها متوجه پسرک یتیمی می‌شود که میوه‌ای ندارد. تصمیم می‌گیرد هرطور شده برایش میوه بیاورد. پس راهی بیابان می‌شود تا درخت جادویی را پیدا کند. اما حالا انگار درخت ناپدید شده و باید فکر دیگری کرد...پسرک یتیم که در جست‌و‌جوی مادر سکینه راهی بیابان می‌شود، به صحنه‌ای عجیب و زیبا برخورد می‌کند...

کتاب هزار و یک شب یکی از آثار ارزشمند گنجینه ادب مشرق زمین است که آن را در ایران، هندوستان و سرزمین‌های عربی به خوبی می‌شناسند. هفتمین کتاب از مجموعه «قصه‌های شیرین ایرانی»، هزار و یک شب است، که با قصه‌ها و حکایت‌هایی شیرین‌تر از عسل خواننده را جذب می‌کند. این کتاب 24 حکایت دارد. زبان ساده و لحن صمیمی حکایت‌ها در تلفیقی حساب‌شده و هنرمندانه است، پندهای این کتاب به گونه‌ای در تاروپود روایت‌ها و کلمات داستان پنهان شده است که نه تنها موجب ملال و دل‌زدگی در خواننده نمی‌شود، بلکه تأثیر آن را هم بیشتر و ماندگارتر نموده است.