ادبیات کودکان

کتاب «لی‌لی لالا لو پیشی کوچولو»، از مجموعه چهار جلدی لی‌لی لالا لو است‌. شاعر در این مجموعه با کلمات ساده و قابل فهم حیوانات مختلف را به کودکان معرفی کرده است.
در کتاب «لی‌لی لالا لو پیشی کوچولو»، بچه‌ها با خرگوش، سنجاب، فیل، موش، سگ و گربه آشنا می‌شوند. در آخر هر جلد تصاویر حیوانات و سایه‌های آن‌ها آمده است به گونه‌ای که کودکان با وصل کردن هر حیوان به سایه‌اش بیشتر با آن آشنا شوند.

کتاب «لی‌لی لالا لو اردک کوچولو»، از مجموعه چهار جلدی لی‌لی لالا لو است‌. شاعر در این مجموعه با کلمات ساده و قابل فهم حیوانات مختلف را به کودکان معرفی کرده است.
در کتاب «لی‌لی لالا لو اردک کوچولو»، بچه‌ها با پرندگانی مانند جغد، کلاغ، اردک، جوجه، غاز و گنجشک آشنا می‌شوند. در آخر هر جلد تصاویر حیوانات و سایه‌های آن‌ها آمده است به گونه‌ای که کودکان با وصل کردن هر حیوان به سایه‌اش بیشتر با آن آشنا شوند.

مادر از دختربچه می خواهد وسایلش را بردارد تا به ساحل بروند و منظورش بیلچه مخصوص شن‌بازی و قایق یا بشقاب پرنده است، نه پیانو! اما دختربچه پیانو را با خودش می‌برد و قول می‎دهد آن را سالم نگه دارد؛ ولی رساندن پیانو به ساحل اصلاً کار راحتی نیست. دختر بچه همراه پیانو آب‌بازی می‌کند و بعد پیانو آن‌قدر دور می‌شود که دیگر دست او به آن نمی‌رسد. حالا دختربچه آرزو می‎کند ای کاش هیچ‎وقت پیانو را با خودش به ساحل نمی‎آورد.

در این دنیای بزرگ که پر از شهرهای جورواجور است، شهری است، نه کوچک، نه بزرگ؛ شهری مثل همه شهرها با خیابان‌های شلوغ. در این شهر آدم‌های عجیبی زندگی می‌‏کنند؛ آدم‌هایی با ماجراهایی شنیدنی. آقای «لوف‌لوفی»، یکی از آدم‎های این شهر است. او لحاف‌دوز است و برای دوختن لحافِ ابری، همیشه به آسمان می‎رود و با کمک «ابرک» لحاف را می‌‏دوزد. او دلش می‎خواهد برای همیشه به آسمان برود؛ اما قبل از آن، باید لحاف عروسی دختر «ننه‌پیرزن» را تحویل بدهد و... .

ارتباط کلامی درست با دیگران، مهم‌ترین مهارت در روابط اجتماعی است. انتخاب واژه‎ها و جمله‌های مؤدبانه هنگام گفت‌وگو، کلیدی‌ترین ابزار تعامل سازنده در اجتماع است. این کتاب فرصتی فراهم می‎کند تا گوش و چشم و زبان کودکان با عبارات و کلمات مؤدبانه خو بگیرند و این واژه‌ها و جمله‌ها به راحتی در گفت‌وگو‌های روزمره آن‌ها وارد شود. پدر و مادر باید متن‌های کتاب را برای کودکان بخوانند و کشف نقاط خالی را به فرزند خود بسپارند. تشکر، عذرخواهی، خوش آمدگویی، احوالپرسی و تحسین و تشویق ازجمله موقعیت‌هایی هستند که در این کتاب به آن‎ها توجه شده است.

آقای «امیری» به هنگام بازگشت از آفریقا، برای دخترش، «ملیکا»، زرافه‌ای هدیه می‌آورد که نامش «زولو» است؛ اما زولو با آن گردن درازش چگونه می‏‌تواند در آپارتمان زندگی کند؟ چگونه می‎تواند غذاهایی مثل سوپ و ماکارونی بخورد؟ چگونه بخوابد؟ و... . در این میان ملیکا قصد دارد به زولو کمک کند. برای همین یک برنامه تازه طراحی می‌‏کند تا به هردوی آن‌ها خوش بگذرد.

آقای «امیری»، «زولو» زرافه را تنها در دشت‌های آفریقا پیدا کرده بود و با خودش به شهر آورده بود و در خانه‌اش نگهداری می‎کرد. حالا زولو به خواست آقای امیری باید به مدرسه می رفت. بنابراین، باید هرروز صبح زود از خواب بیدار می شد و تکالیفش را انجام می داد؛ اما زولو نمی‎توانست هیچ‌کدام از این کارها را به درستی انجام دهد!

ساعت رومیزی «زولو» زرافه‎ که حالا در خانه آقای «امیری» و دخترش، «ملیکا»، زندگی می‌‏کند، به صدا درمی‏‌آید. زولو به سرعت از جایش بلند می‎شود، چمدان بزرگش را از زیر تخت بیرون می‎کشد، آن را باز می‏‌کند و با یک حرکت، لباس‌ها و قاب عکس‌هایش را در آن می‏‌گذارد و آماده رفتن می‎شود. او می‎خواهد نزد عمو «زالا» برود که در دشت‌های آن طرف شهر زندگی می‎کند؛ اما همین‌که می‎خواهد پایش را از اتاقش بیرون بگذارد، ملیکا را می‎بیند که کوله‎پشتی بزرگش را روی شانه‌اش انداخته است و... .

«زولو» زرافه‌ای است که در شهر و در خانه آقای «امیری» و دخترش، «ملیکا»، زندگی می‎کند و با بچه‌های آدم‌ها به مدرسه می‏‌رود! روزی زولو از خواب بیدار می‎شود و پس از کلی تلاش سوار سرویس مدرسه شده و به آنجا می‎رود. زولو با خودش فکر می‎کند که اگر او پدر داشت، وضعیت زندگی‎اش تغییر می‌‏کرد. آن روز زولو با سرویس مدرسه به خانه برنگشت، بلکه قدم‌زنان به راه افتاد و به پدرش فکر کرد. وقتی زولو به خانه آقای امیری رسید، دید که او چقدر نگران است و... .

این داستان تخیلی درباره نقص عضو است و یادآوری می‏‌کند که اگر فردی مشکل جسمی داشته باشد، حتماً توانایی‌های دیگری دارد و نباید با نگاه تحقیر و تمسخر به او نگاه کرد. «اینپا» و «دودا» دو اژدهایی که با هم دوست بودند، پاهایشان را دراز کردند تا اتل‌متل‌توتوله بازی کنند. دودا ‎پرسید: «چرا یکی از پاهایت بزرگ‌تر است؟ » اینپا عصبانی شد و فریاد زد که این‌طور نیست و قهر کرد و رفت زیر درخت «دومبا» ایستاد. اینپا فکر ‎کرد، فقط از یکی از سوراخ‌های بینی دودا آتش بیرون می‎آید و آن یکی فقط دود دارد! برای همین جلوی چشمش را دود گرفته است و درست نمی‎بیند و... .